Friday, December 18, 2009

மதுவந்தினி @ நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்...

இது அன்புடன் ராட் மாதவ் நடத்தும் “செம்மொழிப் பைந்தமிழ் மன்றம்” வழங்கும் பரிசுப் போட்டிகாக எழுதப்பட்ட சற்றே பெரிய சிறுகதை...

"ஒரு இளைஞன்..ஒரு இளம் பெண்...ஒரு சிறு ரயில்/பஸ் பயணம்...காதல்" - இந்தக் குறிப்புகளுக்காக எழுதப்பட்டது... படித்து விட்டு ஒரு கருத்து சொல்லுங்கள்...


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


மதுவந்தினி @ நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்...


"இன்னைக்கு வேலை அவ்வளவா இல்ல... கொஞ்சம் கம்மிதான்"

……
"ஆமா... ஆமா... ஊருக்குப் போறேன்.. சாயங்காலம்"

………
"ம்ம்ம்... நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்"

……..
"இல்ல.. யாரும் கூட வரல தனியாதான் போறேன்"

……..


"ம் ம் ம்.. சரி சரி வைக்கட்டுமா?" சொல்லிவிட்டு தொலைபேசியை வைத்தேன்.


எனது கணிணித்திரையின் வலது ஓரம் 3.35 PM காட்டிக் கொண்டிருந்தது. ம்ம்ம்.. கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதம் கழித்து ஊருக்குப் போகிறேன். நினைக்கயிலேயே பரவசமாக இருந்தது. வேலை அவ்வளவாக இல்லை. ஒரு 7 மணிக்கு கிளம்பி ரயில் நிலையம் போனாலே போதும். இப்போதைக்கு பொழுது போகல. என்ன பண்றது? கூகிள் டாக்கில் பசங்க யாராவது இருந்தால் கொஞ்ச நேரம் மொக்க போடலாம். தேடிப்பார்க்கிறேன்... ஏதுவாக யாருமே இல்லை. என்ன பண்றது? அனிச்சையாய் அடிக்கிறேன்... ஓர்க்குட்.காம். வழக்கம் போல் எனக்கு எவனுமே எந்தச் செய்தியும் அனுப்பவில்லை. அப்படியே சொடுக்கியை மேலும் கீழும் சுற்றினேன்... "நியூயார்க்கில் முதல் பனிமழை..." "அனைவருக்கும் கிறிஸ்துமஸ் வாழ்த்துக்கள்" நண்பர்கள் எல்லாரும் ஏதேதோ ஸ்டேட்டஸ் செய்திகள் போட்டிருந்தார்கள். ஒன்றுமே மனதில் லயிப்பதாய் இல்லை. அப்படியே பார்த்தேன்... பக்கத்தில் வைரமுத்து மீசை தடவி சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்... வைரமுத்து ரசிகர்கள் குழுமம். அதனைச் சொடுக்கி உள்ளே சென்றேன். எல்லாம் ஒரு வரி இரண்டு வரியில் நிறைய கவிதைகள் எழுதி வைத்திருந்தார்கள். ம்ம்ம்... மணியைப் பார்த்தால் 4.15 காட்டிக் கொண்டிருந்தது.


மீண்டும் அனிச்சையாய் சொடுக்கியைச் சுற்றினேன்...குழுமத்தின் உறுப்பினர் பட்டியலில் ஒரு புகைப்படம். ஒரு குழந்தை மண்ணை எடுத்து மூஞ்சியில் பூசிக் கொண்டிருப்பது போல்... அத்தனை அழகு... அத்தனை வெகுளித்தனம்... அத்தனை நயம்... அத்தனை லயம்... அந்த புகைப்படத்திலே. ச்சே எத்துணை ரசனைக்காரர் இந்த ப்ரொபைலின் சொந்தக்காரர்... நினைத்துக் கொண்டே அந்த ப்ரொபைலின் நிரலியை சொடுக்க முற்பட்ட பொழுது தான் அந்த பெயரைக் கவனித்தேன். மதுவந்தினி. ஒருமுறை உச்சரித்துப் பார்த்தேன்.. ம-து-வ-ந்-தி-னி. அழகான பெயர்... நிரலியைச் சொடுக்கி உள்ளே சென்றால் அந்தக் குழந்தை படம் தெளிவாய்த் தெரிந்தது. அப்படியே சொடுக்கியைச் சுற்றினேன். யாரெல்லாமோ அவளைப் பற்றி டெஸ்டிமோனியல்கள் எழுதியிருந்தார்கள்.
"இவள் மிக ரசனைக்காரி..." "இவள் தனித்துவமானவள்..." "இவள் பெரிய படிப்பாளி..." "இந்த புஜ்ஜிக்குட்டி என் செல்லக்குட்டி..." விதம் விதமாய் 7 டெஸ்டிமோனியல்கள். இத்தனைக்கும் இடையில் ஒரே ஒரு வாசகம் மட்டும் என்னை மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்க வைத்தது. யாரோ ஒரு தாடிக்கார இளைஞன் எழுதியிருந்தான். "தயவு செய்து மிகைப்படுத்துகிறேன் என்று நினைக்காதீர்கள்... மதுவந்தினி - 23 வயதில் ஒரு அன்னை தெரசா இவள்..." யாரோ ஒரு நல்ல பெண் போலும். நினைத்துக் கொண்டே அந்தக் கணிணித்திரையை மூட முற்பட்ட பொழுதுதான் அதைக் கவனித்தேன். என் கண்களை என்னாலேயே நம்ப முடியவில்லை. கண்களைக் கசக்கி நன்றாகத் திறந்து பார்த்தேன். அவளுடைய ஸ்டேட்டஸ் செய்தி பளிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்தது...

"ஹைய்யா... இன்னைக்கு ராத்திரி நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்ல பாட்டி வீட்டுக்கு போறேனே :) :) :)"

இந்தப் பெண்... இந்த 23 வயது அன்னை தெரசா... இந்த மகா ரசனைக்காரி... நான் போகும் ரயிலில் தான் பயணிக்கப் போகிறாள்... இந்த இளந்தென்றல் என்னிலிருந்து ஒரு 100 மீட்டர் பரப்பிற்குள் தான் இன்று இரவு முழுதும் வீசப் போகிறது...

பார்க்க முடியுமா? தெரியாது... பேச முடியுமா ? தெரியாது... குறைந்தது அவள் எந்தப் பெட்டியில் வருகிறாள் என்று தேடவாவது முடியுமா? தெரியவே தெரியாது... இருந்தாலும் நம் பெட்டியாகவே இருந்து விட்டால்? பார்க்கலாம்... நினைத்துக் கொண்டே அந்த ப்ரொபைலின் ஒவ்வொரு வரியயையும் உற்று உற்றுப் படித்தேன்.

என்னைப் பற்றி : நமக்கு கெடக்கிறது கெடைக்காம போகாது... கெடைக்காதது கெடைக்கவே கெடைக்காது... தலைவரோட வழில அப்படியே போய்ட்டு இருக்க சாதாரண பொண்ணு.. - ரஜினி ரசிகை போலும்...

பேசத் தெரிந்த மொழிகள் : தமிழ், ஆங்கிலம், ஹிந்தி, மலையாளம், தெலுங்கு, ப்ரெஞ்ச். - ஒரு நிமிடம் ஆட்டம் கொடுத்தது எனக்கு.

திருமண பந்தம் : இன்னும் ஆகவில்லை... - எனக்கு மூச்சுக் காற்று சீரானது...

பிடித்த படங்கள் : நாயகன், மொழி, காதல், கல்லூரி, அபூர்வ சகோதரர்கள், அன்புள்ள ரஜினிகாந்த், மின்னலே, காதல் கொண்டேன், ஆறிலிருந்து அறுபது வரை, காதலுக்கு மரியாதை, அம்முவாகிய நான் இந்தியன், மின்சார கனவு.
- அட !!! அத்தனையும் எனக்கும் பிடித்த - மிக மிக பிடித்த படங்கள். சத்தியமாய் நான் சொல்வதெல்லாம் உண்மை. உண்மையைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை.

பிடித்த புத்தகங்கள் : வைரமுத்து, சுஜாதா, சேட்டன் பகத் எழுதிய அனைத்தும்..
பிடித்த உணவு : அம்மா சமைக்கும் எல்லாம்.
:
:
:
:
உன் வருங்காலத் துணை எப்படி இருக்க வேண்டும் : எனக்கும் அவருக்கும் பிடித்தது ஒரு 70% பொதுவாக இருக்க வேண்டும்.

மனக்கணக்கு போட்டு பார்க்கிறேன். 70 அல்ல 90%க்கும் மேலயே ஒத்துப் போகிறது. மணி சரியாக 5. 9 மணிக்கு ரயில். எப்படியும் ரயில் பயணிகள் சார்ட் ஒரு 7 மணிக்குள்ளாவது தயார் ஆகி விடும். எப்படியாவது இன்று இவளை பார்த்து விட வேண்டும். அவள் ப்ரொபைலை மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்து அவள் பள்ளி கல்லூரி எல்லாம் உறுதி செய்து கொண்டேன். எங்கே வேலை செய்கிறாள் என்பது மட்டும் இல்லை. முடிவோடு கிளம்புகிறேன். என் இரு சக்கர வாகனம் நேராக அடையார் ஒடிசியில் போய் நின்றது. சேட்டன் பகத்தின் "2 ஸ்டேட்ஸ்", வைரமுத்துவின் "காவிநிறத்தில் ஒரு காதல்" வாங்கிக் கொண்டேன். வண்டியை வீட்டில் விட்டு விட்டு பறக்கும் ரயில் பிடித்த பொழுது மணி பார்த்தேன் 5.45.

"டிங் டிங்ங்ங் ... எழும்பூர் ரயில் நிலையம் உங்களை அன்போடு வரவேற்கிறது"

நான் போய் ரயில் சார்ட் ஒட்டும் இடத்தில் தேடிப் பார்க்கிறேன். இன்னும் நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்க்கான சார்ட் வரவில்லை. இரண்டாவது நடைமேடை தான் பொதுவாக நெல்லை எக்ஸ்பிரன் வரும் நடை மேடை. போய் அமர்ந்து கொண்டேன். என்னென்னவோ தோன்றியது. ஒருவேளை அவளைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமலே போய்விட்டால்.... அவள் ஓர்க்குட் பெயரும் பயணச்சீட்டுப் பெயரும் வேறு வேறாக இருந்து போனால்... அவள் குளிர்சாதனப் பெட்டியில் வந்தால் - பார்க்க முடியாமல் போனால்... நடப்பது நடக்கட்டும்.... காவி நிறத்தில் ஒரு காதலை புரட்ட தொடங்கினேன். ஒரு 8 மணி ஆனது. ரயில் நடைமேடைக்கு வந்து விட்ட்து. பயணிகள் விவரம் ஒட்டத் தொடங்கியிருந்தார்கள் இருவர். முதல் விவரச்சீட்டைப் போய் பார்த்தேன்... "மதுவந்தினி F 23" இல்லை... இரண்டு மூன்று நான்கு... இல்லை... சரி குளிர்சாதன வகுப்பாக இருக்குமா? சரி இதைவிட்டு அங்கு போய் பார்க்கிறேன்... அங்கும் இல்லை. மீதம் இருப்பது இரண்டாம் வகுப்பில் 9 பெட்டி.. முதல் வகுப்பில் 1... 10 பெட்டிகள்தான்... விடாமுயற்சி, மனம் தளராதே, கனவு காணுங்கள்... என்னென்னெவெலாமோ எண்ணத்தில் ஓடுகிறது. கடவுள் இம்முறை என்னை அதிகம் சோதிக்கவில்லை. S7ல் தட்டுப்பட்டது "மதுவந்தினி F 23" கண்டிப்பாக அவளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்... 19ஆம் எண் இருக்க்கை. மேல் இருக்கை. என்னுடைய பயணச்சீட்டை எடுத்துப் பார்க்கிறேன், S8 4ஆம் எண் இருக்கை. சரி ஒரு பெட்டிதான் வித்தியாசம். இருந்தாலும் இந்தப் பெட்டியிலேயே யாரிடமாவது மாற்றீக் கேட்கலாமா. 22ஆம் எண் இருக்கை "S7 சுந்தரேசன் M 55" என்று போட்டிருந்தது. இவந்தான்... மன்னிக்கவும்... இவர்தான் சரியான ஆள் என்று தோன்றியது எனக்கு. 55 வயது, மேல் இருக்கை வேற... அதுக்கு S8 ல இருக்க நம்மளோட கீழ் இருக்கையைக் கொடுக்கலாம். கஷ்டப்படாமலாவது வருவார். பேசிப் பார்க்கலாம். நினைத்துக் கொண்டே அந்த இருக்கையில் போய் அமர்கிறேன். 9 மணிக்கு ரயில் புறப்பாடு.. நான் அமர்ந்திருந்த இருக்கைத் தொகுப்பில் இன்னும் யாரும் வரவில்லை. நிறைய யோசனைகள் வந்து வந்து போனது. நாம் செய்வெதெல்லாம் சரியா? யாருன்னே தெரியாத ஒரு பொண்ணுக்காக இவ்வளவு கஷ்டப்படணுமா?


எங்கோ ஒரு அசீரீரி வைரமுத்து குரலில் ஒலித்தது...


"ஐந்தங்குல இடைவெளியில்

அமிர்தம் இருந்தும்

பட்டினி கிடந்து

பழகியதுண்டா?

காதலித்துப் பார்..."


யாரோ ஒரு நடுவயதுக்காரர் வந்து பெட்டியில் அமர்ந்து நிந்தனையக் கலைத்தார்.

"சார்...
நீங்க எந்த சீட்டு?"
"22 தம்பி... அப்பர் பெர்த்"

ஆஹா... இவர்தானா அது.. பார்த்தால் 55 மாதிரி தெரியலையே... நினைத்துக் கொண்டேன்.

"ஓஹோ... சார் எங்க போறீங்க??"

"திருநெல்வேலிதான் தம்பி... நீங்க?"
"நானும் திருநெல்வேலிதான் சார்..."

அப்படியே பேசிப்பேசி... எங்கே வேலை செய்கிறேன்.. எவ்வளவு சம்பளம்... சொந்த ஊர்.. பூர்வீகம், இத்யாதி இத்யாதி மற்றும் இன்ன பிற விவரங்களையெல்லாம் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டார். வயதானவர்களுக்கே உள்ள பொதுப்பழக்கம்…

யோசித்து யோசித்து தயங்கித் தயங்கிக் கேட்டேன்..
"சார்... தப்பா நெனைக்க கூடாது... நான் இந்தப் பெட்டி கிடையாது. பக்கத்துப் பெட்டி.. என் நண்பனொருத்தன் இந்தப் பெட்டியில் வர்றான்... நானும் கூட பேசிகிட்டே வரலாம்னு பாக்குறேன்.. நீங்க தப்பா நெனைக்கலேன்னா, பக்கத்துப் பெட்டிக்கு போக முடியுமா? அதோட அது லோயர் வேற.. உங்களுக்கு சிரமம் இல்லாமயும் இருக்கும்..." - ஒருவாறாக கேட்டு முடித்தேன்.


"நண்பனா.. எந்த சீட்லப்பா?" - ஒருமாதிரியாய் கேட்டார் அவர்..


"19 சார்" - யோசனை சிறிதும் இல்லாமல் பட்டென்று சொன்னேன்.


"அப்படியா.. ஒரு நிமிஷம் இரு" என்றபடியே எழுந்து போனார்...


திரும்பி வந்தவராய் "அதுல ஏதோ பொண்ணு பேருல்லப்பா போட்டுருக்கு" - நெற்றியைச் சுருக்கிக் கேட்டார்..


"ஆமா சார்... அந்த பொண்ணு என் தோழிதான்... அதுக்காக தான் சொல்றேன்.." கொஞ்சும்... மன்னிக்கவும், கெஞ்சும் தொனியில் சொன்னேன் நான்..


"ம்ம்ம்... ரயில் கிளம்பட்டும்... பார்க்கலாம்..." சொல்லிவிட்டு ஜன்னல் வெளியே பார்க்கலானார்..


"போவாரா.. மாட்டாரா... தெரியவில்லை... எப்படியும் அந்த பொண்ணு வந்தவுடனே என்னைய நாயாக் கூட மதிக்காது... அதுக்கப்புறம் தான் அறிமுகமே படுத்திக்கணும்... அதெல்லாம் பாத்துட்டு இவர் என்னைய ரொம்ப அசிங்கமா நெனச்சாருன்னா.." பலவிதமான சிந்தனைகள் தோன்றி மறைந்த வண்ணம் இருந்தது. அதற்குள் அந்தப் பெட்டிக்கு இன்னொரு நாலு பேர் வந்து சேர்ந்திருந்தார்கள். அந்தப் பெண் இன்னும் வரவில்லை. கனவுமில்லாமல் நினைவுமில்லாமல் ஒரு பதட்ட மனநிலை நிலவியது எனக்கு..

"என்னப்பா.. ரயில் கெளம்ப இன்னும் 5 நிமிஷம் தான் இருக்கு.. எங்கப்பா உன் தோழியக் காணோம்? " கொஞ்சம் சத்தமாகவே கேட்டார் அவர்.

"வந்துருவா சார்.. வந்துருவா..." சொல்லிவிட்டு ஜன்னல் வழியே சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன்..
"இவரு ஏன் இவ்வளவு நோண்டுறாரு... ஆஆஆஆ... " வேர்க்கத் தொடங்கியது எனக்கு...

"ஏய்.. ரயில் கெளம்ப போதுப்பா.. இன்னும் வரல... போன் பண்ணிப் பாருப்பா" இன்னும் கொஞ்சம் சத்தமாகவே சொன்னார்..

ஒன்றும் சொல்லவில்லை நான்.

"போன் பண்றதா.. யாருன்னே தெரியாத ஒரு பொண்ணுக்கு... என்னன்னே தெரியாத ஒரு நம்பருக்கு என்னத்த போன் பண்றது." நினைக்க நினைக்க ஒரு போலாயிருந்தது. "மதுவந்ந்ந்ந்தினினினினி... ஏன் என்னைய பாடாப்படுத்துற" என்று கத்த வேண்டும் போலிருந்தது எனக்கு.


"என்னப்பா.. சொல்லிகிட்டே இருக்கேன்... கால் பண்ணி பாரப்பா" என்றார் அவர்.


"இல்ல சார்... அவகிட்ட செல்போன் இல்ல.. " கொஞ்சம் ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டு பொய் சொன்னேன் நான்..


"என்னப்பா இது.. இந்தக் காலத்துல பூ விக்கிறவன்.. புண்ணாக்கு விக்கிறவன்லாம் செல் வச்சுருக்கான்... வயசுப் பொண்ணுகிட்ட செல்போன் இல்லையா ?" சொல்லிவிட்டு அதிர அதிர சிரித்துக் கொண்டிருந்தார் அவர்...அந்தப் பெட்டியில் இருந்த மற்றவர்களும் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்..
ரயில் கிட்டத்தட்ட கிளம்பியே விட்டது... அவள் வரவில்லை. எப்படியும் இதற்கப்புறம் வரப் போவதுமில்லை... இங்கு வராத அவளுக்காக ஒரு நான்கு பேர் என்னைப் பரிகாசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நினைக்க நினைக்க தலை சூடேறியது எனக்கு..


"அய்யோ!! தயவு செய்து கொஞ்ச சிரிக்காம வர்றீங்களா.." கொஞ்சம் கத்தியே விட்டேன்..
ரயில் தடக் தடக்கென்று வேகமெடுக்கத் தொடங்கியிருந்தது.


"எனக்கென்னப்பா.. உன் ப்ரெண்டு.. வரலயேன்னு சொன்னேன்... என்னவோ போ.. .டீ.டீ.ஆர் வந்தாருன்னா சொல்லிட்டு எடம் மாத்தி விட்டுடு..." கொஞ்சம் அடங்கிய குரலில் சொன்னார் அவர்.
ஆமா.. அவளே வரலையாமா... இனி நான் இங்க உக்காந்தா என்ன... அங்க உக்காந்தா என்ன... கடுப்பாய் இருந்தது எனக்கு

"இல்ல சார்.. நீங்க இங்கயே இருக்கதுன்னா இருங்க... நான் வேணா அங்க போய்க்குறேன்" ஒரு சுரத்தே இல்லை என் குரலில்.


"என்னப்பா லோயர் பெர்த் தர்றேன்னு சொன்ன? இப்போ இப்படி சொல்றியே" ஏளனமாய்ச் கேட்டார் அவர்.

கொஞ்சம் குறுகுறுத்தது எனக்கு.
"சரி சார்.. நீங்க அந்த லோயர எடுத்துக்குங்க.." கொஞ்சம் தன்னிலையில் ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டேன் நான்..


நான் சொல்லிவிட்டு அந்தப் பெட்டியின் வாசலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினேன். ஒரே சிந்தனையாய் இருந்தது. போய்க் வாசற்பக்கம் இருந்தக் கண்ணாடியைப் பார்த்தேன். என் மூஞ்சி எனக்கே பிடிக்கவில்லை. மூஞ்சியைக் கழுவிவிட்டு மீண்டும் பார்த்தேன். இப்பொழுது கொஞ்சம் பிடித்தது. விரக்தி சிரிப்பொன்றை உதிர்த்து விட்டு மீண்டும் இருக்கைக்குத் திரும்பினேன். அவர் டீ.டீ.ஆரிடம் ஏதோ கிசுகிசுவென்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்..

என்னைப் பார்த்தவராய் "சொல்லிட்டேன்பா... மாறிக்கலாம்" என்றார்.


"கொஞ்சம் உங்க டிக்கெட் குடுங்க" - கேட்டு வாங்கி டிக்கட்டில் ஒரு கிறுக்கு கிறுக்கி என்னிடம் கொடுத்து விட்டு சென்றுவிட்டார் டீ.டீ.ஆர்.
அவர் போனமாத்திரத்தில் "சரி வாப்பா.. போகலாம்" பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு எழுந்தார் அவர்.
"ம் ம்.. வாங்க.." அழைத்துச் சென்று பக்கத்துப் பெட்டியில் என் இருக்கையில் விட்டு விட்டு ஒரு நோட்டம் பார்த்தேன். மூன்று சுடிதார் பெண்கள் அந்தப் பெட்டியில். அதிலும் இருவர் கொஞ்சம் அளவுக்கு அதிகமாகவே அழகாக இருந்தார்கள். "சரி சார்... உக்காந்துக்கோங்க. நான் அங்க போறேன்" சொல்லிவிட்டு அந்தக் பெண்கள் கூட்டத்தை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு நடக்கத் தொடங்கினேன் நான்.
வயிற்றுக்குள் ஏதோ அடுப்பெரியும் சத்தம் கேட்டது எனக்கு. "இந்த டொக்கோமோ விளம்பரத்துல வர்ற கண்ணாடி போட்ட அந்த குண்டு புட்டிக்குதான் நல்லதுல்லாம் நடக்குமா? எனக்கெல்லாம் "நடக்காதா..." ஓங்கி ரயில் சுவற்றில் ஒரு குத்து விட்டேன். "அம்ம்ம்மா......" கை வலித்தது எனக்கு. மீண்டும் பழைய இடத்தில் வந்து அமர்ந்தேன். ரயில் தாம்பரத்தில் நின்று கொண்டிருந்தது. பேசாம தூங்கிற வேண்டியதுதான். "மதுவந்தினி - நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்தான போட்ருந்தா... ஏன் வரல... வர்ற வழில ஏதாவது பிரச்சனை ஆகியிருக்குமா... இல்லேன்னா கடைசி நேரத்துல ஏதாவது தாமதப் பட்டிருக்குமா.. தெரியவில்லை...

நல்லா சத்தம் போட்டு இருமும் தாத்தா அல்லது பாட்டி, தொனதொனவென்று பேசிக் கொண்டே வரும் பெரியம்மா வயதுப் பெண்கள், அதீத சத்தமாய் குறட்டை விடும் குண்டு ஆசாமிகள், இரவு முழுதும் அழுது கத்திக் கரையும் கைக்குழந்தைகள், இவர்கள் மட்டுமே என் ரயில் பயணங்களில் எப்பொழுதும் உடன் வந்திருக்கிறார்கள். ஒரு அழகான அல்லது ரசனையான பெண்ணோடு பயணம் செய்யும் குடிப்பினையெல்லாம் எனக்கு இல்லை போலும்" நினைத்த பொழுது மனது லேசாக கனத்தது. ரயில் தாம்பரம் தாண்டி ஒரு அரை மணி ஆகியிருந்தது. பேசாம மேல ஏறி படுத்துரலாமா நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே செங்கல்பட்டு நிலையத்தில் நின்றது ரயில்....
"ம்ம்ம்.. கெளம்புனவுடனே படுக்கலாம்" யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே தனது பெட்டியை கொண்டு வந்து எதிர் இருக்கையில் வைத்து விட்டு அமர்ந்தாள்..

பேரழகி என்று சொல்லமுடியாவிட்டலும் ஒரு குடும்பாங்கான அழகாய் இருந்தாள். சிறகுகளைக் கழற்றி வைத்து விட்டு அதற்கு பதிலாக துப்பட்டா போட்டுக் கொண்ட ஒரு மாநிற தேவதை மாதிரி இருந்தாள் அவள். வான் நீல நிறச் சுடிதார், அதே நிறத்தில் வலைபின்னப்பட்ட துப்பட்டா, சிறிதாய் ஆடும் ஜிமிக்கித் தோடுகள், முக்கோன வடிவில் கல்வைத்த பொட்டு, நெற்றியில் தவழ்ந்த மென்மையான் முன்முடி எல்லாமே கன்கச்சிதமாய் மேக்கப்பே போடாத அவள் அழகை சிந்தாமல் சிதறாமல் பார்த்துக் கொண்டது.


"மதுவந்தினி ???" சட்டென்று கேட்டேன், இதற்கு மேலும் தாமதிக்க கூடாதென்று.


"சார்ட்ல பேர பாத்துட்டீங்களா ??" கண்களை ஊடுருவிக் கேட்டாள்...


"திருநெல்வேலி ஜெயந்திரா ஸ்கூல்ல படிச்ச மதுவந்தினி நீங்கதான ?"


"ஆமா.. நீங்க?" அவள் நெற்றியில் குழப்ப ரேகை பரவியது.


"கோயமுத்தூர் சி.ஐ.டி ல பி.டெக்தான ?" அவள் கண்களைப் பார்த்துக் கேட்டேன்.. இரண்டு நொடிகளுக்கு மேல் தொடர்ச்சியாக எல்லாம் அவள் கண்களைப் பார்க்க முடியவில்லை.


"ஆமா... நீங்க யாருன்னு... ?" நகத்தைக் கடித்துக் கொண்டு ஆழ்ந்து யோசித்தாள்...


"ம்ம்ம்... என்னைய தெரியல... ம்ம்ம்... சரி அத பொறுமையா யோசிங்க... இப்போ சொல்லுங்க... இதெல்லாமா சார்ட்ல போட்ருக்காங்க?" கொஞ்சம் அதட்டல் தொனியில் கேட்டேன் நான்..


"இல்லை... ஆனா... " அவள் முகம் முழுதும் குழப்ப ரேகைகள் கோலமிட்டுக் கொண்டிருந்தன...


"சரி... நீங்க ஏன் எக்மோர் வராம செங்கல்பட்டுல வந்து ஏறுனீங்க?" கொஞ்சம் சத்தமாகவே கேட்டேன்.


"இல்ல... எனக்கு கம்பெனி இங்கதான்... மகேந்திரா சிட்டில..." - குழப்பத்தில் இருந்து மீளாமல் பதில் சொன்னாள்...


"எந்தக் கம்பெனி?" - ஆர்வம் அதிகமானது எனக்கு...


"இன்போசிஸ்... ஆனா எவ்ளோ யோசிச்சாலும் தெரியல நீங்க யாருன்னே... மொதல்ல உங்க பேரச் சொல்லுங்க?" கொஞ்சம் திடமாகவே கேட்டாள்...


"நான் யாரா? ம்ம்ம்... எல்லாம் என் நேரம்... சரிங்க நீங்க அத அப்புறமா யோசிச்சு முடிவு பண்ணிக்கோங்க..." - சொன்னேன் நான்...


"முடிவு பண்ணணுமா? ஹலோ... யாருங்க நீங்க... ??" - கொஞ்சம் முகம் மாறியது அவளுக்கு.


"அய்யோ.. சாரி... சொல்லுங்கன்றதுதான்.. முடிவு அப்படி இப்படின்னு" கொஞ்சம் நாடிப் பக்கம் ஏதோ வழிவது போலே தோன்றியது... துடைத்துக் கொண்டேன்.


"இல்ல.. நீங்க மொதல்ல சொல்லுங்க..? யாரு நீங்க.. என்னைய பாலோ பண்றீங்களா?" - அவள் கண்கள் என்னைக் குத்திக் கிழித்து விடுவது போல் பார்த்தது...


"அய்யோ... அப்படில்லாம் இல்லங்க... சும்மா பேசலாமேன்னுதான்.."


"என்னங்க.. என் ஸ்கூல், காலேஜ்லாம் சொல்றீங்க... அப்புறம் யாருன்னு கேட்டா சொல்ல மாட்றீங்க?" கோபத்தில் அவள் கன்னம் சிவக்கத் தொடங்கியிருந்தது...


"அய்யோ.. பாட்டி வீட்டுக்கு போறப்ப ஏங்க இவ்ளோ கோபப்படுறீங்க? அமைதியா இருங்க.. " மெலிதாய்ச் சிரித்து விட்டேன்...


"பாட்டி... பாட்டி வீட்டுக்கு... இதுக்கு மேல பொறுக்க முடியாது... இதுதான் லிமிட்..." வார்த்தை குழறியது அவளுக்கு.


"தண்ணி குடிக்கிறீங்களா?" பாட்டிலை நீட்டினேன்...


"எல்லாமே சொல்றீங்க.. யாரு நீங்க?" கொஞ்சம் கோபமெல்லாம் குறைத்து அமைதியாக கேட்டாள்...


"ஒரு 5 நிமிஷம்... கொஞ்சம் யோசிங்க... வந்து சொல்றேன்..." எழுந்து கதவுப் பக்கம் சென்றேன்..
கைப்பேசியை எடுத்து யாருக்கோ அழைத்துக் கொண்டிருந்தாள் அவள்..

போய் ஒரு 5 நிமிடம் ஆசுவாசப்படுத்தி விட்டு திரும்பி வந்தேன்... வந்த மாத்திரத்தில் கேட்டாள்...


"ம்ம்ம்.. இப்போ சொல்லுங்க... யாரு நீங்க?"


"நான் ஒரு சாதாரண ஆளுங்க..." என்றேன் நான்..


"அப்படின்னா?" எரிச்சல் முட்டியிருந்தது அவள் குரலில்...


"ஒன்னும் இல்லீங்க... எனக்கு வீட்ல பொண்ணு பாக்குறாங்க.." - கண்ணடித்து சொன்னேன் நான்..


"அதுக்கு... ???" - சிறிது பயம் காட்டினாள் முகத்தில்...


"இல்ல.. நானும் கூட எனக்கு நல்ல பொண்ணா பாத்துட்டு தான் இருக்கேன்..."- நான்.


"அதுக்கு நா என்ன பண்ணட்டும்... ?" - ஒரு சுதி ஏறியிருந்தது அவள் குரலில்...


"நான் ஓர்க்குட்டுக்கும். மேட்ரிமோனியலுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்குறதா நினைக்கிறதே இல்லீங்க..." - சொல்லிவிட்டு அதிர அதிர சிரித்தேன்...
அவளுக்குப் புரிந்தது.... ஒன்றும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தாள்..


"என்ன ஒன்னுமே சொல்ல மாட்றீங்க?" - நான்.


"நா ரொம்ப குழம்பிட்டேன்... அது எப்படிங்க? ஓர்குட்ல பாத்துட்டு இப்படி ட்ரெயின்ல ஒன்னா வந்தா உங்கள கல்யாணம் பண்ணனுமா? ரொம்ப சீப்பா நெனச்சுட்டீங்களா?" கோபம் கொப்பளித்தது அவள் குரலில்...


"ஹலோ... நான் ஒன்னும் இப்போ உடனே உங்கள கல்யாணம் பண்ண சொல்லி சொல்லலையே... என்னையப் பத்தி முழுசா சொல்றேன்... உங்களப் பத்தி முழுசா சொல்லுங்க... புரிஞ்சுக்குவோம்... ஒத்து வந்தா பாக்கலாம்... இல்லேன்னா நாளைக்கு காலைல எறங்கி போய்ட்டே இருக்கலாம்..." - சாதராணமாய்ச் சொன்னேன்..


"எனக்கு இதெல்லாம் சரியாப் படல..." - திடமாய்ச் சொன்னாள் அவள்...


"ஏங்க... காலேஜ்... கம்பெனி... பக்கத்து வீடு... ஒரே தெரு... இப்படிதான் காதல் கல்யாணம் நடக்கனுமா? நம்ம ஒரு வித்தியாசமா பண்ணுவோமே..." - மீண்டும் கண்ணடித்து சொன்னேன் நான்..


"தயவு செய்து கொஞ்சம் பேசாம வர்றீங்களா? தல வலிக்குது" - தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு கண்ணை மூடிக்கொண்டு அமர்ந்து விட்டாள்...
என் பகீரத முயற்சி அதள பாதாளத்தில் போய்க் கொண்டிருப்பதை என்னால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. ஒன்றும் சொல்லாமல் மேலேறிப் படுத்து விட்டேன். கண்மூடி தூங்கலாமா என முற்பட்டேன்... முடியவில்லை.... கனவுமில்லாமல் நினைவுமில்லாமல்... தூக்கமுமில்லாமல் விழிப்புமில்லாமல் மீண்டும் ஒரு விசித்திர மனோநிலை நிலவியது எனக்கு.
சில மணித்துளிகள் கரைந்திருக்கும்... அவள் இருக்கையில் இருந்து எழுந்தாள்... சிறிதும் சலனமில்லாமல் அவள் முகம் பார்த்தேன்...


"லைட்ட ஆப் பண்றேன்... நீங்க கொஞ்சம் தூங்குறிங்களா?" என்றாள்.


"லைட்ட ஆப் பண்ணவுடனே வர்றதுக்கு தூக்கம் என்ன இருட்டா?" - பட்டென்று கேட்டேன்...
க்ளுக்கென்று சிரித்து விட்டாள் அவள்...


"ம்ம்ம்ம்... ஆப் பண்ணுங்க..." சுரத்தில்லாம்ல் சொல்லி விட்டு தலை திருப்பிக் கொண்டேன்...


"ஹலோ... உங்க பேரு என்னங்க?" தோள்தட்டிக் கேட்டாள்...


"நான் என் பேர மட்டும்லாம் சொல்ல முடியாது.. சொன்னா நெறைய சொல்லுவேன்... ஒரு அரைமணி நேரம் ஆகும்... ஓகேயா?"


ம்ம்ம்.. லூசாப்பா நீ என்பது போல் ஒரு பார்வை பார்த்தாள்...


"என்ன ஓகேயா?" - மீண்டும் கேட்டேன் நான்...


"சரி சொல்லுங்க..." - என்றாள்...

அந்தப் பெட்டியின் வாசல்ப்க்கம் கூட்டி வந்து பேரு, ஊரு, வேலை, படிப்பு அத்தனையும் சொன்னேன்... உனக்கும் எனக்கும் 70 இல்ல 90% நல்லாவே ஒத்துப் போகும்னு அடிச்சு சொன்னேன்...

அரை அல்ல.... ஒன்றரை மணி நேரம் ஆகியிருந்தது... அந்த முழு ஒன்றரை மணி நேரத்தில் அவள் சிரிக்காமல் இருந்தது ஏறக்குறைய 15 நிமிடங்கள் தான்...

"சிரிச்சு சிரிச்சு வயிறெல்லாம் வலிக்குது... முடியல" என்றாள்...

நான் வைத்த கண் வாங்காமல் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்...

"சரி போய் தூங்கலாமா..." சோம்பல் முறித்தபடியே கேட்டாள்...

"தூங்கவா... நீ சாரி நீங்க இன்னும் ஒன்னுமே சொல்லையே?" என்றேன்...

"உடனேல்லாம் சொல்ல முடியாது... காலையில முடிஞ்சா பாக்கலாம்..." சொல்லிவிட்டு அவளுடைய மேல் இருக்கையில் ஏறிப் படுத்துக் கொண்டாள்...

நானும் படுத்துப் பார்க்கிறேன்.. உட்கார்ந்து பார்க்கிறேன்... தூக்கம் வந்தபாடில்லை...
:
:
:
:

கீழே ஏதோ சலசலவென்று சத்தம் கேட்டது.. ஆஹா.. விடிந்து விட்டது... எதிர் இருக்கையில் பார்க்கிறேன்... அவளைக் காணோம்... பாதியிலயே எறங்கிப் போய்ட்டாளா? நம்பர் கூட வாங்கலையே... படபடத்தது எனக்கு... கீழே பார்த்தேன்.. நேற்று இடம்மாற்றி விட்ட அந்த 55 வயதுக்காரர் உட்கார்ந்து பேப்பர் படித்துக் கொண்டிருந்தார்...

நான் கீழிறங்கி வந்த நொடியில் அவள் முகம் கழுவிக்கொண்டு திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தாள்... போன மூச்சு மீண்டும் வந்தது எனக்கு...

வந்தவள் அவரைப் பார்த்தாள்.. மீண்டும் என்னைப் பார்த்தாள்...
நான் அந்த பூகம்பத்தை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை...
நிதானமாய் அவரைப் பார்த்து சொன்னாள்" அப்பா... நான் சொல்லல... என் நண்பர்... இவருதான்பா அது"

வந்த மூச்சு உடல் உயிரெல்லாம் தாண்டி ரயிலை விட்டு வெளியே எங்கோ ஓடிக் கொண்டிருந்தது...


"அப்பாவா?" வாய் பிளந்து அவளைப் பார்த்துக் கேட்டேன்...


"என்னம்மா நீ... நீ செங்கல்பட்டுல இருக்கேலயே உனக்கு போன் பண்ணி சொன்னேன்... உன் நண்பர் வந்துருக்காருன்னு... நீ எனக்கே அறிமுகப்படுத்துறயே... நீங்க உக்காருங்க தம்பி..." என்னைப் பார்த்து சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்...

இதயம் மணிக்கு 2000 முறை துடிக்கத் தொடங்கியிருந்தது எனக்கு... விடு விடுவென்று பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு வாசல் பக்கம் வந்து நின்று கொண்டேன்... ரயில் தாழையூத்து ரயில் நிலையம் தாண்டிக் கொண்டிருந்தது... இன்னும் ஒரு 10 நிமிஷம்தான்... அப்படியே குதித்து ஓடி விடலாம் போல் இருந்தது எனக்கு... 10 நிமிடத்திற்குள் பல்லாயிரம் சிந்தனைகள்... இவள் கதை இவ்வளவுதானா... அப்பாவும் மகளும் சேர்ந்து என்னைய லூசா
க்கிட்டாங்களா? நம்பர் கூட வாங்கல... போய் ஓர்க்குட்ல செய்தி அனுப்புனா பதில் அனுப்புவாளா? இன்னும் பல்லாயிரம் சிந்தனைகள்...

நல்ல வேளை.. என் இதயம் இன்னும் வேகமாய்த் துடிப்பதற்குள் திருநெல்வேலி வந்திருந்தது... இறங்கி அப்படியே ஓட எத்தனிக்கையில் பின்னலிருந்து சத்தம் கேட்டது

"ஓய்.. நில்லு... எங்க ஓடுற?"
நின்று திரும்பிப் பார்த்தேன்... அவள் ப
க்த்தில் வந்து கொண்டிருந்தாள்.. பின்னால் அவள் தந்தை பெட்டிகளை இறக்கி வைத்துக் கொண்டிருந்தது தெரிந்தது....

"போய் ஓர்குட்ல உன் செல் நம்பர ஸ்கராப் பண்ணு.. பேசலாம்" - அவள்...
"ம்ம்ம்ம்... பண்றேன்..." சொல்லிவிட்டு அவள் தந்தை வருவதற்குள் ஓட எத்தனித்தேன்...

"ஓய்... சொல்லு... என் ஓர்க்குட் ப்ரொபைல்ல ரிலேஷன்சிப் ஸ்டேட்டஸ சிங்கிள்ல இருந்து கமிட்டெட்னு மாத்திடுறேன் !!! ஓகேதான?" சொல்லிவிட்டு அதிர அதிர சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்...

அப்படியே பெட்டியைக் கீழே போட்டு விட்டு அவளை நெருங்கிச் சென்றேன்... என் கைகள் லேசாக நடுங்கியது... அது ரயில் நிலையம் என்பதைக் கூட மறந்து அவள் முகத்தை கையில் ஏந்தினேன்... கண்கள், கன்னம், காது மடல் என மாறி மாறி முத்தமிட்டேன்...

இப்படில்லாம் உங்களுக்கு தோனுச்சுன்னா நீங்க தமிழ் படத்துல வர்ற ரயில்வே ஸ்டேஷன் கிளைமாக்ஸ் நெறைய பீல் பண்ணிப் பாப்பீங்கன்னு நெனக்கிறேன்... அப்படில்லாம் ஒன்னுமே நடக்கல...

"ம்ம்... சரி... பண்றேன்" என்று மட்டும் சொன்னதோடு கிளம்பி விட்டேன்...

அதிலிருந்து சரியாக இருபதாவது நிமிடத்தில் என் வீட்டின் கணிணித்திரையில், ஓர்க்குட் வைரமுத்து குழுமத்தின் உறுப்பினர் பட்டியலில் தேடுவதற்கு டைப் செய்து கொண்டிருக்கிறேன் 'மதுவந்தினி"...

Wednesday, December 2, 2009

நெல்லை நண்பன்: கடைசி இரவு - சர்வேசனின் நச்னு ஒரு கதை போட்டிக்காக III...

நெல்லை நண்பன்: கடைசி இரவு - சர்வேசனின் நச்னு ஒரு கதை போட்டிக்காக III...

Friday, November 6, 2009

கடைசி இரவு - சர்வேசனின் நச்னு ஒரு கதை போட்டிக்காக III...

இது துயிலற்று கனவு காணும் எனது கடைசி இரவாய் இருந்து விட்டு போகட்டும். குளியலறையில் குழாய் சொட்டு சொட்டாய் நீர் சிந்தும் சத்தம்... ஏன், என் அறைக் கடிகாரத்தின் நொடி முள் சத்தம் கூட எனக்குத் தெளிவாய் கேட்கிறது. இதுவரை இப்படி நான் இருந்திருக்கிறேனா. யோசித்துப் பார்க்க்கிறேன். நான் ஒரு ராணீத்தேனீயின் பின்னாலே செல்லும் வேலைக்காரத்தேனீயாகத் தான் இருந்திருக்கிறேன். பள்ளி, கல்லூரி, அலுவலகம் எல்லா இடங்களிலும் ஏதோ ஒன்றை எவரோ ஒருவரை பின் தொடர மட்டுமே முற்பட்டிருக்கிறேன். எனக்கு தேவையா இல்லையா, எனக்கு தெரியாது. அது யாரோ ஒரு அவனிடத்தில் இருக்கிறது அல்லது அவனுக்கு கிடைத்திருக்கிறது. எனக்கும் வேண்டும். ஏன்? இந்த கேள்வியை கேட்டுக் கொள்ள நான் ஏன் எப்பொழுதுமே முற்பட்டதில்லை, இல்லை இப்பொழுது ஏன் முற்படுகிறேன். இருபத்து ஏழு ஆண்டுகளாய் எனக்குள் இல்லாத ஒரு கேள்வி. இன்று ஏன்..? எனது கைப்பேசியை எடுத்துப் பார்க்கிறேன். மணி 11.47. இன்னும் 4 மணி நேரம் மூன்று நிமிடங்கள். என்ன செய்ய?

"5 மணிக்கு கல்யாணம், தூங்காம என்ன பண்றவ?" பாட்டி முனகிக்கொண்டே கடக்கிறாள். நினைக்கையிலேயே எங்கோ ஏதோ இனிக்கிறது. இத்துணை நாளாய் நான் கட்டிக்காத்த மொத்த பெண்மையும் கரை/றையப் போகும் பொழுதுக்கு இன்னும் சில மணி நேரம்தான். முன்பின் தெரியாத ஒருத்தனை எப்படி திருமணம் செய்து கொள்ள முடியும் என்ற எனது 23 வருட கொள்கையெல்லாம் காற்றில் பறக்க விட்டு மூன்று மாதத்தில் எப்படி ஆக்கிரமித்து விட்டான். என்னுடைய மொத்த ரசனையும் மாறியல்லவா போய் விட்டது. அந்தக் குறுஞ்செய்தி... அய்யோ அய்யோ. நினைக்கும் பொழுதெல்லாம் வெட்கத்தில் என்னையும் அறியாமல் எப்படி சிவந்து போகிறேன். மீண்டும் என் கைப்பேசியை எடுத்து அதைப் படித்துப் பார்க்கிறேன். "உன் இடையின் பக்க...." ச்சீய். எத்தனை ரசனைக்காரன் அவன். என்னையும்தான் எவ்வளவு மாற்றி விட்டான். தமிழின் இரண்டாம்தர பாடல்களுக்கும் புத்தகங்களுக்கும் ரசிகையாய் இருந்த என்னை கர்னாடக சங்கீதத்தில் கரைந்து போகும் ஒரு ஜீவனாய் அல்லவா மாற்றி விட்டிருக்கிறான்.

"வாழ்வின் இத்துணை முக்கியமான.." நினைக்கும் பொழுதே சிரிப்புதான் வந்தது. வாழ்வா. அது அற்றுப் போனதாகி விட்டது. நாளைக் காலை வரை நான் இருந்தால் அது முக்கியமானதாய் மாறி இருக்கலாம். இன்னும் சில மணி நேரம்தான். முக்கால் பாகம் நிறைந்து விட்ட என் வாழ்வின் கோப்பையை மரண மது நிறைத்து விட போகிறது. இந்த கடைசி இரவின் சுகந்தங்களை முழுதுமாய் உணர்ந்து விட்டு அதனை செய்து விட வேண்டியதுதான். அவள் இதை நினைத்து கவலைப்படுவாளா. பட்டால் படட்டும். ஒரு நாளோ ஒரு வாரமோ ஒரு மாதமோ. அதற்கு மேல் என்ன... அவளாவது நல்லா இருக்கட்டும்.

அவன் என் கணவன் என்பது விதிக்கப்பட்டதாய் இருக்கலாம், என் காதலனானது என்னையும் அறியாமல் நடந்தேறிப் போனது. இருக்கட்டும் இருக்கட்டும். நாளை இரவின் இந்த நேரத்திற்கெல்லாம்.. உடலெங்கும் பரவி இன்பமூட்டும் மார்கழி மாதத்தின் அதிகாலை குளிரைப் போல் அவன் உடலெங்கும் பரவித் திளைக்கப் போகிறேன். அவனை எதுவுமே சொல்லவிடப் போவதில்லை. இனி என் வாழ்வின் ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு இரவும் ஒவ்வொரு பொழுதும்... நினைக்கயிலேயே மூச்சு முட்டுகிறது.


"வேறு வழியே இல்லையா? இன்னைக்கு இத பண்ணிதான் ஆகனுமா?" இந்தக் கேள்வியை இன்னும் ஒரு நான்கு முறை கேட்டால் என் மனது மாறினாலும் மாறி விடலாம். ஹ்ம்ம்ம், இந்த நிலையில் மனது மாறுவதற்கு நான் கோழையும் அல்ல, முட்டாளும் அல்ல. இரண்டாண்டுகள் எத்தணை கஷ்டப்பட்டு தெருத்தெருவாய் அலைந்து வேலை தேடியிருப்பேன். "தண்டசோறு, உதவாக்கரை,இவனுக்கு பொது அறிவும் கணித அறிவும் கம்மிடா" எத்தணை பேரின் எத்தணை விதமான பேச்சுக்கள். என்னாலும் முடியும் என்று நிரூபித்து வாங்கிய வேலை. இரண்டாண்டுகள் அமைதியான வாழ்க்கையும் தேவையான பணமும் கொடுத்த வேலை. மீண்டும் மீண்டும் காதில் ஒலிக்கிறது "நீங்கள் நாளையிலிருந்து அலுவலகம் வரத் தேவையில்லை... தேவையில்லை...தேவையில்லை... இந்த நிலையில் எப்படி???" இதையெல்லாம் யோசித்து யோசித்து நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பவில்லை. போதும். 4 மணிக்கு சரியாய் முடித்து விட வேண்டும். எண்ணிப்பார்க்கிறேன், 24 மாத்திரைகள். சரியாய் 5 மணிக்கு நான் அண்டவெளிகளில் பிராயணப்பட்டிருப்பேன். எல்லாம் தாண்டி போகப்போகிறேன். கடைசி சிறிது நேரம் மனம் சுத்தமாகட்டும். எனது கணிப்பொறியிலிருந்து பாம்பே ஜெயஸ்ரீயின் அடியு ஆட்டம்ன்
காற்றோடு காற்றாய் கறையத் தொடங்குகிறது.

குளித்து விட்டு அலங்காரம் செய்ய வேண்டும். அதற்குமுன் அவனுடன் ஒருமுறை அலைபேசலாமா? வேண்டாம் வேண்டாம். அவன் தான் சொல்லியிருக்கிறானே "கடைசி 5 நாட்களாவது பேசாமல் இருப்போம். தீபாவளி நாளின் பட்டாசு வெடிக்கும் கணங்களுக்காக காத்திருக்கும் ஒரு சிறுவன்/சிறுமியின் எதிர்பார்ப்போடு நாமும் நம் திருமண நாளை எதிர்நோக்கிக் காத்திருப்போம்..." அவனாகவே அழைத்தால் பேசலாம். இருக்கட்டும்... இனிமேல் எங்கே போய்விடப் போகிறான். உன் வாழ்நாளும் எனதோடுதானே....

ஒன்று, இரண்டு, மூன்று... இருபத்தி நான்கு. படுக்கைக்கு செல்கிறேன். நான் இந்த அண்டவெளியில் கரைந்து பேரின்பம் பெறப் போகும் நொடிகள், இதோ இதோ.. காலையில் எல்லோரும் தேடுவார்கள்... எங்கே எங்கே... அவளுக்குத் தெரிந்தால்... ம்ம்ம்ம்... தேடுவார் தேடி விட்டு போகட்டும். எனக்கு இப்பொழுது என்னவோ செய்கிறது. என்னென்னவோ செய்கிறது...


"என்னப்பா இது... முகூர்த்தத்துக்கு இன்னும் ஒரு மணி நேரம்தான் இருக்கு? எங்கப்பா உங்க நண்பன்? இந்த நேரத்துல எங்க போனான்?" வெளியே கேட்பது அவன் தந்தையின் சத்தம்தான். காணோமா.. எங்கே போயிருப்பான் இந்த நேரத்தில்... வித்தியாசன்... அதீத வித்தியாசன்... எங்காவது ஏதாவது செய்து கொண்டிருப்பான்... "போன் பண்ணுங்கப்பா... போன் பண்ணுங்கப்பா... வெட்டிப்பய, இந்நேரத்துல எங்க சுத்த போனான்.." அவன் தந்தையின் சத்தம். "நடு ராத்திரி வரைக்கும் இங்கதான் இருந்தான்ப்பா.. பக்கத்துல தான் எங்கயாவது போயிருப்பான். நாங்க பாக்குறோம்... நீங்க போங்கப்ப"


"நர்ஸ்... என்னாச்சு.. என்ன கேஸ்... இப்படி திடீர்னு எதுக்கு வர சொன்னிங்க. " அந்த மிகப்பெரிய ஆஸ்பத்திரியின் ட்யூட்டி நர்ஸைப் பார்த்துக் கேட்டார் டாக்டர்.

"இல்ல டாக்டர்... ஒரு கேஸ்... ரொம்ப இளைஞன்... சாப்ட்வேர் இஞ்சினியர்னு சொன்னாங்க... ஸ்லீப்பிங் பில்ஸ்... அரைமயக்கத்துல வயித்தப் பிடிச்சுட்டு கத்திகிட்டு இருந்தான்னு ஒரு லாட்ஜ்ல இருந்து போன் பண்ணி, ஆம்புலன்ஸ் கூப்பிட்டு அட்மிட் பண்ணிருக்காங்க... ஸாரி டாக்டர்... ரொம்ப இளைஞன்... அதான் நீங்க வந்த்தீங்கன்னா கண்டிப்பா காப்பாத்திடலாம்னுதன்... ஸாரி டாக்டர்..."

"இட்ஸ் பைன்... வேகமாப் பாக்கலாம்... ட்ரிப்ஸ் போடுங்க... வாமிட் பண்றதுக்கு சொல்யூஷன்... எல்லா ஏற்பாடும் பண்ணுங்க... ஹரி அப் ஹரி அப்."
பல்ஸ் பார்த்தால் அரை நார்மலாகத் தான் இருக்கிறது. எத்தணை இளைஞன். கோழை. இந்த சாப்ட்வேர் ஆளுங்கெள்லாம் சைக்கோ ஆகி விடுகிறார்களா.. என்ன.. கோபாமாக வந்தது டாக்டருக்கு.

"சொல்யூஷன் பீட் பண்ணுங்க... ஸ்பீட்.. ஸ்பீட்.. "

"ஆச்சு... 5 நிமிஷம் ஆச்சு... அவனை அப்படியே தலையை முழுதுமாய் கவிழ்த்து வாந்தி எடுக்க வையுங்கள்... இன்னும் இன்னும் கவிழுங்கள்... வாந்தி மூச்சுக்குழாயில் நுழைந்தால் பேராபத்து..."

"டாக்டர்... இப்பொ பல்ஸ் ரேட் கொஞ்சம் நார்மலா இருக்கு..."

"ஆகட்டும்... இன்னும் ஒரு அரை மணியில் அவன் கண்விழிப்பான். ஒரு கிளாஸ் தண்ணில 3 டீஸ்பூன் ஆக்டிவேட்டட் பவுடர்ட் சார்கோல் கலந்து குடுங்க. அவன் ஐ.டி கார்ட்ல இருக்க கம்பெனிக்கு கால் பண்ணி அவன் வீட்டுக்கு தகவல் சொல்ல ஏற்பாடு செய்யுங்கள்.."


"என்ன இது... எங்கே போனான்... 5 மணி ஆச்சு... காணவில்லை.. கைப்பேசியில் அழைத்தாலும் தொடர்பு இல்லை..." படபடக்கத் தொடங்கியது எனக்கு.. மண்டபத்தில் இரு வீட்டுப் பக்கமும் பரபரப்பு.. "கல்யாணத்தன்னிக்கி லெட்டர் எழுதி வச்சுட்டு ஒடிட்டேன்னா என்ன பன்னுவ?" அவன் கேட்டதெல்லாம் விளையாட்டுக்காகவே விளையாட்டுக்காக மட்டுமே இருக்க வேண்டும். மனம் கிடந்து அடித்துக் கொள்கிறது. "கடவுளே! ஏன் இப்படி? இங்கே தான் இருந்தேன் என்று ஓடி வந்து என்னை ஆரத்
ழுவிக் கொள்ள கூடாதா... ஐயோ.." 'மன்மதனே நீ காதலன் தான்' - எனது அலைபேசிதான். தெரியாத எண். அவனாக இருக்குமோ... இருக்க வேண்டும்... எடுக்கிறேன்...

"ஹலோ... புதுபொண்ணு... நா அனு பேசுறேன்டி... ஸாரிம்மா... கல்யணத்துக்கு வர முடியல... அட்வான்ஸ்டு விஷ்ஸஸ்மா"
அடச்சே... "தேங்க்ஸ்டி..." சுரத்தில்லாமல் சொல்லி விட்டு வைக்கிறேன்.
ஒருவேளை அவன் எங்காவது போய் ஏதாவது ஆகியிருக்குமோ. ஆக்ஸிடென்ட்.. "ச்சே... எனக்கு ஏன் இப்படியெல்லாம் தோன்றுகிறது?? கடவுளே அவன் வர வேண்டும்" கைப்பேசியில் அழைக்கிறேன். மீண்டும் தொடர்பு இல்லை... என் கண்கள் கலங்குவதை என்னாலும் தடுக்க முடியவில்லை.


"யேய்... எதுக்கு இப்படி பண்ண?" அரைகுறையாய் கேட்கிறது. யாரோ வெள்ளை உடையில் என்னிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவேளை வானத்து தேவதைகளாய் இருக்கலம். நான் தான் இறந்து விட்டேனே. "பளார்... பளார்" இரண்டு அறைகளில் நிலை மாறுகிறது. கண்கள் இப்பொழுது நண்றாய் தெரிகிறது. யார் இந்த குண்டுப்பெண். புரிகிறது... நான் பிழைத்து விட்டேன். ஐயோ... நான் பிழைத்து விட்டேன்.
"செத்துட்ட டா கிட்டத்தட்ட... இப்ப நீ பொழச்சுருக்குறது பெரிய விஷயம்..." அவளை வெறித்துப் பார்க்கிறேன்.
"உன் வீட்டுக்கு தகவல் சொல்லியாச்சு... எல்லாரும் வந்துகிட்டு இருக்காங்க..."
ஐயோ... நான் அவர்களை எப்படி எதிர்கொள்ளப்போகிறேன். ஐயோ... ஐயோ... ஐயோ... எவ்வளவு கேவலமானவனாய் ஆகிப் போனேன்.

ஏதோ வண்டிச்சத்தம் கேட்கிறது... கல்யாணத்திற்கு அனைவரும் வரத்தொடங்கி விட்டார்கள் போலும். அவன் மட்டும் இல்லாமலோ வராமலோ போனால்... நினைக்க நினைக்க மனது.
"நா சொல்றத கேளுங்க... தயவு செய்து..." உற்றுக் கேட்கிறேன். இது அவன் குரல்தான். வந்து விட்டானா. கதவு திறந்து கண்ணீரை மரைத்து வெளியே செல்கிறேன்....

"ரொம்ப சின்ன வயசுப் பையன்... சூசயிட் அட்டெம்ட்... நீங்க வந்தா காப்பாத்தலாம்னு சொன்னாங்க... போய் கேஸ் அட்டென்ட் பண்ணிட்டு வர கொஞ்ச நேராயிடுச்சு... ஸாரி ஸாரி..."

"ஏய்.. நீ ஏன் முஞ்சிய ஒரு மாதிரி வச்சுருக்க... டாக்டர் மனைவின்னா கொஞ்சம் இதெல்லாம் அனுசரிச்சுதான் போகணும். மொத நாளே தெரிஞ்சுடுச்சா? 5 நிமிஷம்... ரெடி ஆயிட்டு வந்துடறேன்..." கண்ணடித்து சிரித்து விட்டு மணமகன் அறைக்குள் நுழைந்தவணை கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

அவன் தான் என் காதலன், கணவன், மருத்துவர் டாக்டர்.கார்த்திக்.



Thursday, October 22, 2009

அடியே சம்யுக்தா... சர்வேசனின் நச்னு ஒரு கதை போட்டிக்காக II...

ஆகஸ்டு 18 2000 வெள்ளிக்கிழமை இரவு 7:40 :


சேலம் பேருந்து நிலையம் கொஞ்சம் கூட்டமாகத்தான் இருந்தது..


"என்ன ஊருக்கு கிளம்பிட்டியா?" எதிரில் பையோடு வந்த சம்யுக்தாவிடம் கேட்டேன்.


"ம்ம்..."


"நாங்கெள்லாம் நாளைக்குத்தான் கெளம்புறோம்.."


"ம்ம்..." விடுவிடுவென்று பையை இழுத்துக் கொண்டு போய் விட்டாள்.

"காலேஜ்க்கு வந்து 2 வருஷமாச்சு... அவ ப்ரெண்ட்ஸ்க்குள்ள என்னாமா வாய் அளக்குறா.. நம்மகிட்டதான் வெட்டி ஸீனு..." நினைத்துக் கொண்டே ஒரு சிகெரட் பற்ற வைத்தேன் நான்...


மார்ச் 21 2001 புதன்கிழமை மாலை 6 மணி:


"ரகு ரகு... கொஞ்சம் இங்க வாயேன்" சத்தம் கேட்டு திரும்பி பார்த்தேன்..


"தோ பார்டா.. என்ன சம்யுக்தா... எப்பவும் நானா வந்து பேசுனாலே பயங்கர வெட்டியா ஸீன் போடுவ.. இன்னைக்கு என்ன... ம்ம்ம்... சொல்லு என்ன வேணும்"


"இல்ல.. ஒரு சின்ன ஹெல்ப்... சிஸ்டம் பேக் பண்ணி ஊருக்கு கொண்டு போறேன்.. லக்கேஜ் ஜாஸ்தி.. கொஞ்சம் பஸ்ஸ்டாண்ட் வரைக்கும் வந்து உதவி பண்ணேனா நல்லா இருக்கும்... " - கேட்டாள்.

"ஹ்ம்ம்ம்... ஓகே ஓகே.. இரு போய் ஒரு ஆட்டோ புடிச்சிட்டு வர்றேன்..." ஆட்டோ தேடி நகர்ந்து போனேன் நான்...


அக்டோபர் 20 2001 சனிக்கிழமை காலை 11.30 :


"இந்த பேக்கரில எல்லாமே நல்லா இருக்கும்.. என்ன சாப்பிடுற?" நான் கேட்ட கேள்வியை மதிக்காமல் என் கண்களை ஊடுருவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அவள்.


"யேய்.. சம்யுக்தா... என்ன அப்படி பாக்குற ? யேய்..." மீண்டும் கேட்டேன் நான்.


"இதுக்குத்தான்டா... உன்னையெல்லாம் முதல்ல இருந்தே அவாய்ட் பண்ணேன்... இப்பப் பாரு என்னையவே கவுத்துட்டேல்ல... உன்னையத் தவிர வேற எதையுமே யோசிக்க முடியாத மாதிரி லூசாக்கிட்டேல்ல என்னய... " சொல்லிவிட்டு உதட்டை சிழித்தாள் அவள்.


"ச்சீ.. போடி லூசு... என்னைய லவ் பண்றதுக்கு நீ குடுத்து வச்சிருக்கனும்... எப்பப்பாரு பொலம்பிகிட்டு "


"ஆமாமா... இவரு பெரிய இவரு... "

மனதாரச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தோம் நாங்கள்.


ஜூன் 16 2002 ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை 5.30 மணி:


நான் செய்வது சரியா தவறா... தெரியாமல் ஒரு பதற்றத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன் நான். சிறிது நேரத்தில் எழுந்து அந்த அறையின் ஜன்னல் கதவுகளை திறந்து விட்டேன்...


"என்னடா... ஒரு மாதிரியா இருக்க... பிடிக்கலையா ?" சிரித்துக் கொண்டே கேட்டாள் சம்யுக்தா.


"பண்ணது சரியா தப்பான்னு தெரியல..." அவள் முகத்தை பார்ப்பதற்கே ஒரு போலாய் இருந்தது எனக்கு.


"போடா லூசு.. அதான் 2 பேரும் கன்பார்மா கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறோம்... அப்புறம் என்ன..." சிறிதும் சலனமில்லாம்ல் சொன்னாள் அவள்.


"ஒரு தம்மடிக்கனும் போல இருக்கு" - என் சட்டையை எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.


"ஹ்ம்ம்ம்ம்... நானும் கேள்விப்பட்ருக்கேன்... 'இது'க்கப்புறம் தம்மடிச்சா செம கிக்கா இருக்குமாமே... போய் அடிச்சுக்கோ போ... நாங்கெல்லாம் பொண்ணா பொறந்ததுனால நெறய மிஸ் பண்ண வேண்டி இருக்கு..." பழிப்பம் காட்டிச் சிரித்தாள் அவள்...


ஆகஸ்ட் 22 2003 வெள்ளிக்கிழமை - இரவு 7 மணி :


"லூசு மாதிரி பேசாத ரகு, ஏதோ நம்ம வயசுக்கு காலேஜ்ல அப்படி இப்படி இருந்தோம்... அதுக்கெல்லாம் கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியுமா ? காலேஜ் முடிச்சப்புறமும் அதையே சொல்லிட்ருக்க... " என் கைகளை உதறித் தள்ளி விட்டாள் அவள்.


"என்னம்மா சொல்ற? இதெல்லாம் தப்பு இல்லையா? புரிஞ்சுக்கோ ப்ளீஸ்" கெஞ்சும் தொனியில் இருந்தேன் நான்.


"ச்சீய்... உனக்கு ஏன் புரியவே மாட்டேங்குது? எனக்கு அம்மா அப்பா லாம் யாராவது இருக்கங்களா... நல்ல வரனா பாக்குறதுக்கு.. ஏதோ இவன் மால்ல பாத்ருக்கான்... எதப் பாத்து விழுந்தான்னு கூட தெரியல... என்னையதான் கல்யாணம் பண்ணி யூ.கே கூட்டிட்டுப் போவேன்னு அடமா சொல்றான். அத விட்டுடுட்டு, உன்னைய கட்டிகிட்டு என்ன பண்றது சொல்லு... போ நீயும் நல்ல வேலயாத் தேடு... நல்லா என்ஞ்சாய் பண்ணு... அப்புறமா வீட்ல பொண்ணு பாக்க சொல்லி கல்யாணம் பண்ணிக்கோ.. உனக்குதான் புரியனும்..." அவள் முகம் கோபத்தில் சிவந்திருந்தது...


"என்னடா இப்படி சொல்ற... ப்ளீஸ்டா ப்ளீஸ்டா..." கண்ணீர் வழிந்துவிடும் நிலையில் இருந்தேன் நான்...


"ரகு... நீ எப்பவுமே எனக்கு ப்ளான் 'B'யா தான் இருந்துருக்க... என்னோட ப்ளான் 'A'வே வேற... அது புரியாம டார்ச்சர் பண்ணாத... கெட் லாஸ்ட்" சத்தமாக சொன்னாள் அவள்.


"சத்தியமா என் காதல் உண்மைனு உனக்கு ஒரு நாள் புரியும்... கண்டிப்பா என்கிட்ட வருவ... நீ நல்ல பொண்ணுதான் ... அதுல ஒரு மாற்றமும் இல்ல..." சொல்லிவிட்டு விடுவிடுவென்று எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினேன் நான்.


இன்று - இரவு 1.00 மணி:


என் குழந்தையின் தலை தடவி சிரிக்கிறேன். "உங்களுக்காகதான்டா எல்லாமே.". அவள் லேசாக மூக்கை இழுத்து விட்டு சம்யுக்தாவின் மேல் காலை போட்டு திரும்பிப் படுத்தாள். அரைகண்கள் திறந்த சம்யுக்தா கேட்டாள்,


"என்னாச்சுங்க... ஏன் இவ்ளோ நேரம்?"


"ஒண்ணும் இல்ல.. நெறைய பக் ப்ராஜக்ட்ல.. இன்னைக்குதான் எல்லாத்தையும் குளோஸ் பண்ணேன். கொஞ்சம் நேராயிடுச்சு.. நீ தூங்கு..."


"ம்ம்.. கொஞ்ச நாளாவே நீங்க சரி இல்ல...உடம்ப பத்தி கவலப்படுறதே இல்ல..." சொல்லிவிட்டு என்னை இறுக்கமாய் அணைத்துக் கொண்டு தூங்கலானாள். இரவில்தான் பெண்கள் எத்தனை அழகாய் இறுக்கிறார்கள். மெதுவாய் கண்மூடினேன் நான்.


நவம்பர் 14 2006 திங்கட்கிழமை - இரவு 9.30 மணி :


ஸ்பென்சர் ப்ளாசா கார் பார்க்கிங்கில் நின்று தம்மடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

"ஹேய்... ரகு.. நீ எங்கடா இங்க.. ?" தோளில் கை போட்ட பெண்ணை அடையாளம் கண்டுகொள்ள 10 நொடிகள் பிடித்தது எனக்கு.


"யேய் சம்யுக்தா.. நீயா? என்ன கோலம் இது... ஆளே மாறிட்ட.. நீ யூ.கே போலயா... " - ஆளே மாறிப்போயிருந்தாள் அவள்.


"ஹ்ம்ம்ம்.. போனேன் போனேன்... 2 வருஷம்... அதுக்குள்ள எனக்கும் அவன போரடிச்சிருச்சு... அவனுக்கும் என்ன போரடிச்சுருசு... நா அப்டியே ஜாலியா சென்னை வந்துட்டேன்... அவன் ஒரு இம்பொட்டென்ட் ராஸ்கல்.. நீ இங்கதான் செட்டில் ஆயிருக்கியா ? " - கேட்ட போழுது அவள் குடித்திருந்தது தெரிந்தது...


"ஹ்ம்ம்ம்... ஆம... நான் இங்கதான் செட்டில் ஆகிருக்கேன்... சரி டைம் ஆகுது.. " சொல்ல்லி விட்டு கிளம்ப எத்தனித்தேன்..


"ஹே... நில்லுப்பா... நா கூட உன்னைய அடிக்கடி நெனச்சுப்பேன்... உன்னைய கல்யாணம் பண்ணிருந்தா நல்லா செட்டில் ஆயிருகலாமோன்னு... பட்... இப்பவும் நான் ஜாலியாதான் இருக்கேன். சரி... உனக்கு எப்படி.. கல்யாணம்லாம் ஆயிடுச்சா ? "


"நா கெளம்புறேன்..." நொடி தாமதிக்காமல் கரைக் கிளப்பிக் கொண்டு வந்து விட்டேன்...


ஜூன் 8 2007 வெள்ளிக்கிழமை - மதியம் 1 மணி :


அலுவலகத்தில் கொஞ்சம் வேலை ஜாஸ்தியாய் இருக்கிறது. இன்னைக்குள்ள நெறய முடிக்கனும்... என் கைப்பேசி சிணுங்கியது... எடுத்தேன்..


"ஹலோ... யாருங்க "


"டேய்.. நீ அன்னைக்கு அப்படி போய்ட்டேனா... உன்னைய விட்ருவனா நா ? " எதிர்முனையில் ஒரு பெண்குரல்.


"ஹலோ... யாரு இது... என்ன வேணும் ? " கொஞ்சம் அதட்டலாக கேட்டேன் நான்..


"ஹே.. நாந்தான்டா.. உன்னோட பழைய காதலி..." கண்டுபிடித்து விட்டேன்... அவள்தான்...


"நீயா ? என் நம்பர்லாம் எப்படி கெடச்சது உனக்கு.." சற்று எரிச்சலாக இருந்தது..


"அதெல்லாம் கெடச்சுது... சொல்லவே இல்ல பாத்தியா... உனக்கு கல்யாணம்லாம் ஆகிடுச்சாம்..."


"ம்ம்ம்ம்"


"டேய்... உன் வொய்ஃப் பேரு கூடா சம்யுக்தாதானாமே? என் அளவுக்கு இருப்பாளாடா... " சற்று நக்கலாக கேட்டாள்...


"யே.. ச்சீ அசிங்கம் நீ... என் தங்கத்த போய் உன்கூட கம்பேர் பண்ற... நாயே" கடுப்பாக வந்தது எனக்கு..


"கோபப்படாத... கோபப்படாத... அந்தப் பேருக்காகவே நீ கல்யாணம் பண்ணிருப்பேன்னு தெரியும்டா எனக்கு... என் பேர்ல உனக்கு எப்பவுமே ஒரு கிக்.. இல்ல..."


"அந்தப் பேருக்காக அவள கல்யாணம் பண்ண வேண்டாம்னு முதல்ல நெனச்சேன்... பட்.. தேங்க் காட்... அந்த மாதிரி தப்புல்லாம் பண்ணல.."


"சரி உன் கொழந்த எப்படி இருக்கு.. ஸ்கூலுக்கெல்லாம் போதாமே இப்போ" கேட்டாள்...


"பை.. கெட் லாஸ்ட்..." சொல்லி விட்டு போனை கட் செய்து விட்டேன்..


ஒரு வாரம் முன்பு... இரவு 7 மணி :


கைப்பேசி சிணுங்கியது... எடுத்தேன்..


"ஹலோ... யாருங்க "


"ஹலோ... நா யாரு பேசுறேன்னுலாம் உனக்கு தேவை இல்ல... நா சொல்ற நம்பருக்கு நீ உடனடியா கால் பண்ணணும்... "


"டேய்... யாருடா நீ... நீ சொல்றதெல்லாம் நா எதுக்கு கேக்கணும்.. "


"கேட்டுதான் ஆகனும்... வெற வழி இல்ல... 999..4.... . இது சம்யுக்தாம்மாவோட நம்பர் "


"முடியாதுடா... என்னடா பண்ணுவ... "


"எங்க டீலிங்க்லாம் ரொம்ப மோசமா இருக்கும்... அப்புறம் உன் பொண்டாட்ட்டி கொழந்தைக்குதான் கஷ்டம்... பாத்துக்கோ... ஒழுங்கு மரியாதையா கால் பண் ணு.."

இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது... பாத்துக்கலாம்... என்ன பண்ண முடியும் இவளால... நினைத்துக் கொண்டேன்...



நேற்று மாலை 6 மணி :


கைப்பேசி சிணுங்கியது... எடுத்தேன்..


"ஹலோ... யாருங்க "


"டேய்... ஆளு வச்சு மிரட்டுனாலும் பயப்பட மாட்டியா நீ?”


"போடி... நானெல்லாம் அசர மாட்டேன்… எதுக்கு என்னைய தொந்தரவு பண்ற ? "


“நானும் எத்தனையோ பேர பாத்துட்டேன்டா... ஆனா என்னவோ தெரியல... உன் அளவுக்கு யாரையுமே பிடிக்கல.... நீ எனக்கு வேணும்... மாசம் ஒரு தடவையோ ரெண்டு தடவையோ... கண்டிப்பா வேணும்....”


“அடச்சீய்... நீயும் ஒரு பொம்பளையா?” - கோபம் கொப்பளித்தது எனக்கு...


" அட... நீதான் பாத்ருக்கியேடா... நா ஒரு அட்ரஸ் உன் மொபைலுக்கு எஸ்.எம்.எஸ் பண்ணிருக்கென்... நீ காலையில ஆறு மணிக்கு அங்க வரலேன்னா என்னாகும்னு உன் பொண்டாட்டிகிட்ட போய் கேளு... "


இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது...


படபடத்தது எனக்கு... வேகமாய் வீட்டுக்கு விரைந்தேன்...


"யேய்... சம்யுக்தா என்னாச்சு இன்னைக்கு? ஏதாவது ப்ராப்ளமா ? " சோபவில் அமர்ந்திருந்த மனைவியிடம் கேட்டேன் நான்...


"அதெல்லாம் ஒண் ணும் இல்லையே... ஏன்? என்னாச்சு ? சீக்கிரமே வேற வந்துட்டீங்க… உடம்பு சரி இல்லையா?" நெற்றியில் கைவைத்துக் கேட்டாள்...


"ஒன்னுமில்ல... சும்மாதான் கேட்டேன்... " சமாளித்தேன்..


"காலையில ஒரு போலீஸ்காரர் வந்தார்... வந்து இங்க பக்கத்துல ஏதாவது தப்பானவங்க குடியிருக்காங்களா.. அது இதுனு கேட்டுடு இருந்தார்... அப்புறம் போய்ட்டார்..." சொல்லி விட்டு கிச்சனுக்குள் சென்று விட்டாள்.


பொறி தட்டியது எனக்கு... சரி இதுதான் போலும்...



இன்று காலை 4 மணி :


அரை போதையில் என் அருகில் அமர்ந்திருக்கிறாள் அவள். என்னுடைய கார் கிழக்கு கடற்கரை சாலையில் பறந்து கொண்டிருந்தது. நேராக ஒரு சவுக்குத்தோப்பில் காரை பார்க் செய்தேன். ஏர் மோட்டார் போட் செட் ஒன்றை தயார் செய்தேன். "கடல்ல என்ஞாய் பண்றதுன்னா எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்.." பிதற்றியபடியே உடன் வந்து கொண்டிருக்கிறாள் அவள். மோட்டார் போட்டில் அவளைக் கிட்டத்தி நடுக்கடலுக்கு சீறிப் பாய்கிறேன். 10 நிமிடம். நடுக்கடல்... இருட்டு... திரும்பிய பக்கெமெல்லாம் எதுவும் தெரியாத மை இருட்டு... நாங்கள் இருவர் மட்டும்... யோசிக்கிறேன்... நிதானமாய் யோசிக்கிறேன்... என் மனைவி சிரித்து விட்டு போகிறாள். என் குழந்தை நெஞ்சில் முட்டி சிரிக்கிறது. கண்திறக்கிறேன்... முழுதாய் கிறங்கியிருந்தாள் அவள். நெற்றியில் முத்தமிட்டேன். உள்ளே தூக்கி எறிந்து விட்டேன். ஏன் தெரியவில்லை... 2 சொட்டு கண்ணீர் வந்தது.


தற்சமயம் இரவு 1:45 :


எனது ஆண்மையய் வென்று விட்டது போல், மனைவியயியும் மக்களையும் காப்பாற்றி விட்டது போல்... ஏதேதோ உணர்வுகள்..

பக்கத்து வேதகோவிலில் நள்ளிரவு ஜெபம் போலும்... அந்த பாதிரியாரின் வார்த்தைகள் கற்றில் கலந்து கொண்டிருந்தன...


“வெளிப்படுத்தல் அதாவது றெவெலடிஒன் 21வது அதிகாரம் 8வது வசனம்...

அவர் அவர்களை நோக்கி .....

பயப்படுகிறவர்களும், அவிசுவாசிகளும், அருவருப்பானவர்களும், கொலைபாதகரும், விபசாரக்காரரும், சூனியக்காரரும், விக்கிரகாராதனைக்காரரும், பொய்யர் அனைவரும் இரண்டாம் மரணமாகிய அக்கினியும் கந்தகமும் எரிகிற கடலிலே பங்கடைவார்கள் என்றார். "


சம்யுக்தாவின் அன்புப்பிடியில் நிம்மதியாய் உறங்கிக் கிடக்கிறேன் நான்...



- முற்றும்...



இத அனுப்பவா ? இல்லை இத(ராஸ்கல்) அனுப்பவா ? பாத்துட்டு அப்படியே ஒரு கருத்து சொல்லிட்டு போனீங்கன்னா நல்லா இருக்கும்.

Thursday, October 15, 2009

ராஸ்கல்ல்ல்...

எரிச்சல் எரிச்சலாக வந்தது காயத்ரிக்கு.
"அருண்ராஸ்கல் ரொம்பத்தான் மாறிட்டான்" மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.
இப்படி அவன் ஒருபொழுதும் இருந்ததே கிடையாது. இப்போதான் கொஞ்ச நாளா ரொம்ப ரொம்ப மோசமாயிட்டு வர்றான். அழுத்துக் கொண்டே தன் இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தவளுக்கு வேலையே ஓடவில்லை. சும்மா பேருக்கு மெயில் பாக்சை திறந்து வைத்தாள். முதல் மெயிலே மேனஜரிடமிருந்து வந்திருந்தது. இன்று மாலை நான்கு மணிக்குள் ACI கிளைண்டுக்கான அத்தனை வேலையயும் முடித்து விட்டு தன்னை வந்து பார்க்குமாறு கூறியிருந்தார். ஏற்கனவே இந்த பிராஜக்ட் UAT டெட்லைன் தள்ளிப்போய் 4 நாள் ஆகியிருந்தது.
"இது வேற பெரிய தொல்ல, போனா கொன்னு எடுக்கப் போறாரு." நினைத்துக் கொண்டே மெயில் பாக்சை மேலும் கீழும் சுற்றினாள், அருணிடம் இருந்து ஒரு மெயிலாவது வந்த்ருக்கா என்று. யார் யாரிடமிருந்தெல்லாமோ குட்மார்னிங் குட் டே என்று எக்கச்சக்க மெயில்கள் இருந்தன. ஆனால் அருணிடம் இருந்து பேருக்கு கூட ஒரு மண்ணும் வரவில்லை.கடுப்பாக இருந்தது.
"போய் காபி குடிச்சுட்டு வந்து வேலய பாக்கணும். அவன் கால் பண்ணா மட்டும் பேசவே கூடாது. அவனுக்கும் அப்பத்தான் புரியும்"
தனக்குத்தானே புலம்பிக் கொண்டு கேபிட்டேரியா போய் காபி எடுத்துக் கொண்டு ரிவர் பிரிட்ஜ்ல் போய் அமர்ந்த பொழுது உடம்புக்கும் மனசுக்கும் ஏதோ செய்வது போல் இருந்தது.மனசு முழுதுமாக அருண்ராஸ்கல் அருண்ராஸ்கல் அருண்ராஸ்கல் என்று ஏதோ சுற்றிக் கொண்டே இருந்தது.
அருண், அஞ்சு வருசத்துக்கு முன்னாடி எனக்குள் இறங்கிய காதல் சாத்தான். ட்ரெயினிங் பேட்ச்ல அவன முதன் முதலா பாத்தப்போ அவனா வந்து ஹாய் சொல்லி பேசுனதிலிருந்து முந்தாநேத்து நைட் 10 நிமிஷம் பேசியது வரைக்கும் எல்லாம் அவளைச் சுற்றி சுற்றி வந்தது.





அருண், காயத்ரியின் அன்பு காதல் சாத்தான்... புரியும்படியா சொல்லணும்னா காதல் கணவன். ஒரே ட்ரெயினிங் பேட்ச்ல பாத்துப் பேசிப் பழகி 6 மாசம் ஒன்றாக சுற்றிய போதெல்லாம் கூட அவர்களுக்குள் ஒன்னும் கிடையாது. ஆனால் இரண்டு பேரும் ஒரே கிளைண்டுக்கான பிராஜக்டில் ஒரே டீமில் போடப்பட்ட பொழுது அது வெறும் நால்வர் உலகமாகிப் போனது. அந்த உலகத்தில் ஜாவா, ஆரக்கிள், அருண், காயத்ரி நால்வர் மட்டுமே அடங்கிப் போனார்கள். யாரும் எதுவும் சொல்லாமலே உனக்கு நீ எனக்கு நான் என்று அவர்களையறியாமலே ஏதோ ஒன்றுக்குள் சிக்கித் தான் போயிருந்தார்கள். காயத்ரி காயுக்குட்டி ஆனதும் அருண் அருண்ராஸ்கல் ஆனதும் அடுத்த ஓராண்டுக்குள் தானாகவே நடந்து போயிருந்தது.ஒரு நாள் காயத்ரி ஏதோ ஆரக்கிளில் சந்தேகம் கேட்க அருண் இந்தக் குயரி உனக்கு ஒத்து வருமான்னு பாரு என்று எழுதிக் காண்பித்த பொழுது சொக்கித்தான் போனால்.


select 'Gayathri' || ' & ' || 'Arun' as "Best Couple of the World" from dual;

ராஸ்கல்ல்ல்ல்ல்ல்... என்று சினுங்கி கொஞ்சுவதைத் தவிர வேறொன்றும் தெரியவில்லை அவளுக்கு. "காயுக்குட்டி கல்யாணம் பண்ணிகலாமாடி" என்று அவன் கேட்ட பொழுது பொமேரியன் நாய்க்குட்டி போல் அவன் நெஞ்சில் முகத்தை வைத்து தலை ஆட்டுவதைத் தவிர வேறொன்றும் செய்யத் தோன்றவில்லை அவளுக்கு.

ஒரு சின்ன பிரச்சனை கூட இல்லாமல் இரு வீட்டு சம்மதத்தோடு கல்யாணம் நிச்சயிக்கப்பட்ட பொழுது இவ்வுலகில் கடவுளாலும் காதல் தேவதையாலும் முழுதுமாய் மலர்தூவி ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட தம்பதிகள் தாம் என்று மகிழ்ந்து கிடந்தார்கள். இன்னும் ஒரு வருஷம் நல்லா லவ் பண்ணிக்கோங்க. அதுக்கப்புறம் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம். அப்பதான் நேரம் நல்லா கூடி வருது. வீட்டுப்பெரியவர்கள் சொன்ன பொழுது திளைத்துப் போனார்கள். ஓராண்டு மூச்சு முட்ட முட்ட காதலித்து பின் திருமணம் செய்து கொண்ட பொழுது அவர்கள் வாழ்க்கை ஒரு காதல் பூக்காடு ஆகிப் போயிருந்தது. திருமணப் பரிசாய் அவர்கள் கம்பெனியில் இருந்து ஒரு மாதம் கனடா, யூ.எஸ் தேனிலவு அனுப்பிய பொழுது தாங்கள்தான் காதல் கடவுளின் நேரடிக் குழந்தைகள் என்று பூரித்துப் போனார்கள். அமெரிக்காவிலும் கனடாவிலும் ஒரே நாளில் நயகராவின் சாரலில் நனைந்து திளைத்த பொழுது
"கண்மணி !!! உன்னோடு சேர்ந்து நயாகராவில் நனைந்து விட்டேன்...
இனி நம் வாழ்வு வணக்கத்திற்குரியது...
மரணம் கூட மரியாதைக்குரியது"

என்று வைரமுத்துவின் கவிதைகளை அவன் தனதாக்கி சொன்ன பொழுதில்லெல்லாம் அவனுக்கு முத்தப்பரிசுகளை அள்ளித் தருவதைத் தவிர வேறொன்றும் செய்யத் தெரியவில்லை அவளுக்கு. அந்த முத்தப்பரிசுகளின் பரிசாய் அடுத்த ஓராண்டுக்குள் அழகிய ரோஜா இதழ் போல் இருந்த கிஷானின் பெற்றோர் ஆகிப் போயிருந்தார்கள் அவர்கள். அதற்குப்பின் அவர்கள் இருவரின் உலகமும் கிஷானைத் தவிர வேறொன்றும் அறியாததாய் மாறிப் போயிருந்தது.
கிஷானுக்கு 4 மாதம் ஆன பின் காயு கம்பெனியில் சேர்ந்த நாளில் சொன்னார்கள் அருணுக்கு ஆர்கிடெக்டாக பதவி உயர்வு கிடைத்திருக்கிறது. அவன் உடனடியாக பெங்களூரிலிருந்து புனே செல்ல வேண்டும். அவன் ஒரே வார்த்தையில் ஒரே முடிவாய் சொல்லிவிட்டான் "இல்லை". இவளுக்கும் கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது. இருந்தாலும் இவள்தான் அவனை சமாதானப்படுத்தி சரி சொல்ல சொன்னாள்.

"உன்னையும் கிஷானையும் விட்டுட்டு போனாதான் ஆர்கிடெக்ட் ஆக முடியும்னா அந்த பொடலங்கா ஆர்கிடெக்க்ட் எனக்கு தேவை இல்லை. விட்ட்டுடு."
"இல்லப்பா நமக்காக இல்லேனா கூட கிஷானுக்காகவாவது நீ போதான் வேணும். எவ்ளோ நாள் அங்க இருக்கப் போற. 3 மாசமோ 4 மாசமோ, அதுக்கப்புறம் இங்க ட்ரான்ஸ்பர் வாங்கிட்டு வந்துடலாம். கேரியர் முக்கியம்டா.... ப்ளீஸ்ஸ்ஸ்ஸ்டா".
வேறு வழியில்லாமல் போனான்.

1,2,3... 14,15,16....23....... காலமும் - மாதங்களும் போய்க் கொண்டுதான் இருந்தது. கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடம் ஆகிப்போனது... கிஷான் கூட பேபி சிட்டிங் நிலையை எட்டியிருந்தான். ஆனால் எவ்வளவோ முயன்றும் அருணுக்கு ட்ரான்ஸ்பர் கிடைக்கவே இல்லை. மாதம் ஒருமுறை, இருமாதம் ஒருமுறை 2 நாள் - 3 நாள் என்று வந்து போய்க் கொண்டிருந்தான். இந்த 2 ஆண்டுகளில் தான் காயத்ரி அவன் இல்லாத வெறுமையை உணரத் தொடங்கியிருந்தாள். தினமும் கால் பண்ணும் நேரத்தில் எல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்,
" எப்படியாவது சீக்கிரமா வந்துடு டா இங்க... ப்ளீஸ்ஸ்ஸ்ஸ் டா..."
அவனும் முயற்சி பண்ணிக் கொண்டுதான் இருந்தான். ஆனால் இந்த ரெஸ்ஷன் நேரத்தில், ட்ரான்ஸ்பர் லாம் மிகக் கடினமாக இருந்தது. அவளும் கூட புனே செல்வதற்கு ஒரு ட்ரான்ஸ்பர் அப்ளிகேஷன் போட்டு வைத்தாள். இந்த நிலையில்தான் இன்று அவர்களுடைய 5வது திருமண நாள். நேற்று இரவு 12 மணி முதல் அவனிடம் இருந்து போன், எஸ்.எம்.எஸ் ஏதாவது வரும் என்று பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள். எதுவும் வரவில்லை. போன திருமண நாளில் கூட, 4 டெடி பியர், 4 கேட்பரீஸ் பேமிலி பேக், 4 மிக நீண்ட முத்தங்கள் என்று சிம்பாலிக்கா 4வது திருமண நாளை அசத்தியவன் தன். இந்த முறை ஒரு போன் கூட பண்ணல. இந்த ஒரு வருஷத்துல தான் ரொம்பவே மாறிட்டான். மனதிற்குள் நினைத்த போதே ஏதோ செய்தது அவளுக்கு.
“ச்சீ.. என்ன வாழ்க்கை இது, ஒரு கல்யாண நாளைக்கு கூட சேர்ந்து இருக்க முடியல. இதெல்லம் ஒரு பொழப்பா...” மனசு என்னவோ செய்தது. ஆனாலும் அந்த குண்டு மேனஜரின் முகம் தோன்றி மறையவே வேலை முடிக்க வேண்டிய ஞாபகம் வந்தது. “ ஹ்ம்ம்ம்ம்ம்ம்... “ ஒரு பெருமூச்செரிந்தபடி எழுந்து செல்ல எத்தனிக்கையில் அலைபேசி சிணுங்கியது.. "ராஸ்கல் காலிங்..." கட் செய்து விட்டாள். மற்றுமொரு முறை... மற்றுமொரு முறை... மற்றுமொரு முறை.. ஆறு முறை கட் செய்து விட்டாள். அவளுக்கே பாவமாகத்தான் இருந்தது. இருந்தாலும் ஒரு கோபம். வேலைய முடிச்சுட்டு பேசிக்கலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டாள். திரும்ப கூப்பிடுவோமா வேண்டாமா என்று யோசித்துக் கொண்டே வந்து இருக்கையில் அமர்ந்தாள். மெயில்பாக்ஸ் அலெர்ட் காட்டியது... "New Mail from Arun". ஆர்வமாய் ஓப்பன் செய்தாள்.

"அடி லூசு பொண்டாட்டி.. கால் பண்ணா எடுக்க மாட்டியா.. திரும்ப கால் பண்ணுடி.. பிரமாதமான திருமண நாள் பரிசு காத்திருக்கிறது" - ராஸ்கல்...

அவசரமாக கைப்பேசியை எடுத்து கால் செய்தாள். காலை கட் செய்தான் அவன். மீண்டும்... இந்தமுறை எடுத்தான்..

"ராஸ்கல்.. ஏன்டா கட் பண்ற? கல்யாண நாளக்கூட மறந்துட்டேல்ல நீ?"
'
"போடி லூசு... உனக்கு ஒரு செம சர்ப்ரைசான கிப்ட்ட கன்ஃபார்ம் பண்றதுக்குத் தான் இவ்ளோ நேரம் காத்திட்ருந்தேன்... இப்பதான் கன்ஃபார்ம் ஆச்சு... அதான் கால் பண்ணேன்... நீ மட்டும் கட் பண்ணலாம்... நான் பண்ணக்கூடாதா?"

"சொல்லுடா.. என்ன கிப்ட்? ஏதாவது மொக்கையா சொன்ன, உதை வாங்கப் போற..."

"காயுக்குட்ட்டி..... எனக்கு அடுத்த ப்ரோமஷனும் கூடவே சென்னைக்கு ட்ரான்ஸ்பரும் கெடச்சாச்சு... மன்டே அய்யா சென்னை வர்றேன்..."

"ரியலி... யே... சூப்பர் டா... எவ்ளோ கஷ்டம் தெரியுமா, இந்த 2 வருஷத்துல...

இப்போதான் டா நிம்மதியா இருக்கு... தேங்க்ஸ் டா... ராஸ்கல்ல்ல்ல்...." சிணுங்கிக் கொஞ்சினாள்...

"சரி.. வை போன... நான் ட்ரான்ஸ்பர் பார்மாலிட்டிஸ்ஸ ஆரம்பிக்கணும்.. மதியம் கூப்பிடுறேன்..."

"ஹ்ம்ம்ம் டா" போனை கட் செய்து விட்டு பார்த்தால் மேனஜரிடமிருந்து சாட் விண்டோ மின்னிக் கொண்டிருந்தது...
"come to my desk immediately.."
"அய்யய்யோ... வேலய இன்னும் ஆரம்பிக்கவே இல்லையே... என்ன பண்றது... சரி குண்டுகிட்ட இன்னும் 2 நாள் டைம் வாங்கிக்கலாம்..." நினைத்துக் கொண்டே மேனஜர் ரூமுக்கு போனாள்.

"வாம்மா காயத்ரி... ட்ரீட்லாம் ஒன்னும் கெடையாதா...? " மேனஜர் கேட்ட பொழுது ஆச்சரியமாகிப் போனது அவளுக்கு.

"ட்ரீட் தான சார்... கண்டிப்பா கொடுத்துடலாம்... ஆனா அதுக்குள்ள உங்களுக்கு எப்படி ?? " கேட்டாள் அவள்.

"எல்லாம் தெரியும்... நீ போய் HR மேனஜரப் போய் பாரு." சொன்னார்..

"ம்ம்.. சரி சார்,,, தேங்க்ஸ்.. "என்றபடியே HR கேபினுக்கு போனாள்...

"ஆர் யூ காயத்ரி ஆப் ACI டீம்?" கேட்டாள் அந்த HR பெண்..

"ம்ம்... ஆமா... நாந்தான்..."

"கங்கிராட்ஸ் காயத்ரி ... உக்காருங்க..."

"யா... சொல்லுங்க.. அவருக்குதான் வந்து.. " என்று சொன்னபடியே வந்து உட்கார்ந்தாள்...

"உங்களுக்கு இந்த சைக்கிள்ல ஆர்கிடெக்ட் ப்ரோமஷன் வந்துருக்கு.. கங்க்ராட்ஸ்..."

"ஓ.. ரியலி... தேங்க்ஸ்... தேங்க்ஸ் ... " சந்தோஷம் தாங்கவில்லை அவளுக்கு...

"என்ன கோஇன்சிடன்ஸ் பாத்தீங்களா? இந்த நேரம் பார்த்து புனேல்ல இருந்து அருண்ணு ஒருத்தர் கன்ஸல்டன்ட்டா ப்ரோமோட் ஆகி போறதுனால உங்க ட்ரான்ஸ்பர் அப்ளிகேஷனையும் எங்களால ஈஸியா ப்ராஸஸ் பண்ண முடிஞ்சுது... இட்ஸ் அ கிரிட்டிக்கல் ப்ராஜக்ட்.. அதனால நீங்க மன்டேயே புனேல ரிப்போர்ட் பண்ணனும்... உங்க பில்லிங் ப்ராஸஸ் கூட ஸ்டார்ட் பண்ணியாச்சு... ஹேப்பி? பீ ஹியர்.. நான் போய் உங்க ப்ரோமஷன் லெட்டர பிரிண்ட் பண்ணிட்டு வந்துறேன்.." சொல்லிக் கொண்டே எழுந்து போனாள் அந்த HR பெண்....


கேட்டுக் கொண்டே அமர்ந்திருந்த காயத்ரிக்கு தலையை சுற்றி மயக்கம் வருவது போலிருந்தது... மயங்கியே விழுந்து விட்டாள்...

"வாட் ஹேப்ப்ப்ப்ப்ப்ப்பபபன்ட்ட்ட்ட்?"கத்திக் கொண்டே ஓடி வந்தாள் அந்த HR..

----------------
----------------
----------------
----------------

கண்விழித்து பார்த்த பொழுது அருண் அவள் அருகில் அமர்ந்து அவள் தலையை வருடிக் கொண்டிருந்தான்...

"என்னாச்சுடா?"

"ஒன்னும் ஆகல... நா சீனியர் மேனஜர்ஸ் லெவல்ல பேசிட்டேன்... நீயோ நானோ எங்கயும் போகத் தேவை இல்ல... ரெண்டு பேரும் இனிமே இங்கதான்... உன் ரோல்க்கு இங்கயே நெறைய ஓப்பனிங்ஸ் இருக்கு... இங்கயே இருக்கலாம்னு சொல்லிட்டாங்க... போதுமா ??? "

"ரியலி... நல்லதுடா.. நான் கூட பயந்துட்டேன்... ஆனா ஏன் மயங்குனேன்னு தெரியல.. " சன்னமாகச் சொன்னாள் அவள்.

"இன்னோரு விஷயம்டி... இந்த வாட்டி கண்டிப்பா பொண் கொழந்த தானாம்... டாக்டர் கைய பிடிச்சு பாத்ததுலேயே சொல்லிட்டாங்க...." - கண்ணடித்து சிரித்தான் அவன்.

"வாட்ட்ட்... ராஸ்கல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்... திருடன் டா நீ " என்று சினுங்கி கொஞ்சுவதைத் தவிர வேறொன்றும் தெரியவில்லை அவளுக்கு.

- முற்றும்...


இந்தக் கதையின் மூலம் நான் சொல்ல விழைந்த கருத்துக்கள்...

1) எந்த பிரச்சனை வந்தாலும் ரொம்பல்லாம் பீல் பண்ணாதீங்க.. நல்லது நடக்க ஆரம்பிச்சா எல்லாம் தானே நடக்கும்.

2) இரண்டு குழந்தைகளுக்கு இடையில் போதிய இடைவெளி தேவை.. :))))))))) பிம்பிலிக்கி பிலாபி...

நண்பர்களே... இது “சர்வேசனோட நச்னு ஒரு சிறுகதை” போட்டிக்கு தகுந்ததா இருக்குமான்னு பாத்துட்டு ஒரு கருத்த சொல்லிட்டு போங்க....

 
Copyright © 2010 நெல்லை நண்பன். All rights reserved.